بایگانی شهریور ۱۳۹۵ :: فرامرز میرشکار مبارکه

فرامرز میرشکار مبارکه

نویسنده،شاعر،مدرس تفسیرقرآن کریم،کارشناس ارشدمدیریت اموزشی

فرامرز میرشکار مبارکه

نویسنده،شاعر،مدرس تفسیرقرآن کریم،کارشناس ارشدمدیریت اموزشی

۱۷ مطلب در شهریور ۱۳۹۵ ثبت شده است

شیعیان، امیرالمؤمنین(ع) را امام اول خود و «واجب الاطاعه» می‌داند که توسط خداوند برای جانشینی پیامبر(ص) برگزیده شد و بارها توسط رسول خدا(ص) به مردم معرفی شد.

اما گاهی از جانب اهل سنت سؤال می‌شود که شیعیانی که امیرالمؤمنین(ع) را امام خود می‌دانند و معتقدند که رسول خدا(ص) ایشان را بارها به مردم معرفی کرد؛ آیا می‌توانند روایتی صحیح بیاورند که در آن رسول خدا(ص) امیرالمؤمنین(ع) را با لفظ «امام» خطاب کرده باشد. ما در این نوشتار ابتدا روایتی در همین زمینه از منابع اهل سنت نقل می‌کنیم و سپس به بررسی راویان آن می‌پردازیم.

«ابو نعیم اصفهانی» با سلسله سند خود از «عبدالله بن سعد» نقل می‌کند که رسول خدا(ص) فرمود: «هنگامی که در شب معراج به سدرة المنتهی رسیدم، خداوند به من درباره علی(ع) سه چیز وحی کرد: به راستی که او امام پرهیزگاران، بزرگ مسلمانان و جلودار روسفیدان به سوی بهشت سرشار از نعمت خداوند است».

بررسی سندی

یکی از راه‌های پی بردن به صحت یک روایت بررسی سندی آن است. در بررسی لازم است تا تمام روایان یک حدیث مورد بررسی قرار بگیرند تا معلوم شود که آن افراد راست‌گو هستند یا نه؟ ابو نعیم اصفهانی این روایت را با هشت واسطه از پیامبر اکرم(ص) نقل می‌کند؛ ما در این نوشتار با مراجعه به منابع رجالی اهل سنت به شرح حال این افراد نزد علمای رجال اهل سنت می‌پردازیم تا پس از روشن شدن وضعیت این راویان به درستی یا نادرستی این روایت حکم کنیم.

یکى دیگر از مسیحیان متاخر که قصیده در مدح حضرت على علیه السلام گفته است عبد المسیح انطاکى مصرى     مى ‏باشد ایشان قصیده ‏اى که 5595 بیت است در مدح اهل بیت گفته است، که موسم به قصیده علویه است، در اشعارش مى ‏گوید:

دلهاى نصارى هم به حب على شیفته شده است و بدوستى او سرود خوانى مى ‏کنند حتى اگر به دیرها و کشیش‏هاى مسیحى راه یابى خواهى دید که محبت على در دل آنها نشسته و به او عشق مى ‏ورزند. شما دلیران دیلم را بنگرید، وقتى در بحران جنگ فرو مى ‏روند مى ‏بینى همه به مرتضى پناه مى ‏برند و تصویر زیباى او را در شمشیرهاى خود نقش مى ‏کنند... »

الغدیرج3

در طول تاریخ اسلام از ملل دیگر افراد زیادى مثل وامق نصرانى در فضل اهل بیت ‏شعر سروده ‏اند و علاقه قلبى خود را نسبت‏ به اهل بیت اظهار داشته ‏اند، شاید براى ما تعجب باشد که چگونه یک فرد غیر مسلمان براى اهل بیت‏ شعر    مى‏ گوید و مدح مى ‏کند

جواب این سئوال را زینب ا اسحاق که خودش یک فرد مسیحى مى ‏باشد در قصیده خودش بیان کرده است. ایشان در قصیده ‏اى که مدح اهل بیت ‏سروده است (و علماء اهل سنت در کتب خود نقل کرده‏ اند) گوید:

 

یقولون ما بال النصارى تحبهم 

و اهل النهى من اعراب و اعاجم؟!

فقلت لهم انى لاحسب حبهم 

سرى فى قلوب الخلق حتى البهائم

برخى سئوال مى ‏کنند. براى چه مسیحیان و خردمندان عرب و عجم على و خاندانش را دوست دارند؟!

به آنها گفتم: من چنین مى ‏پندارم که محبت آنان در دل تمامى موجودات حتى حیوانات جاى گرفته است. الغدیرج3

یکى از غدیریه ‏های درمدح امیرالمومنین علی علیه السلام  متعلق به وامق نصرانى مى ‏باشد که از بزرگان و پیشوایان ارامنه در سده سوم هجرى مى ‏باشد، این شاعر در عین اینکه مسیحى است اشعار بسیار زیبائى در مدح اهل بیت علیهم السلام سروده است. در غدیریه ‏اش مى ‏گوید:

الیس بخم قد اقام محمد علیا

 باحضار الملاء فى المواسم.

فقال لهم: من کنت مولاه منکم

 فمولاکم بعدى على بن فاطم.

فقال الهى کن ولى ولیه

و عاد اعادیه على رغم راغم

 

مضمون اشعار این است: مگر محمد صلى الله علیهم و آله و سلم هنگام موسم حج در ملاء عمومى على را در میان جمعیت‏ بلند نکرد و به مردم گفت: هر کس که من مولاى او هستم، پس از من على پسر فاطمه (بنت اسد) مولاى اوست‏ سپس فرمود: خدایا دوستدار على را دوست‏بدار و با دشمنانش دشمن باش، هر چند موجب ناخشنودى دیگران باشد. الغدیرج3

غدیریه عمرو عاص به قصیده جلجلیه معروف است، عمرو عاص از طرف معاویه به حکمرانى مصر منصوب شد. وى از ارسال خراج (مالیات) مصر به شام که مرکز حکومت معاویه بود خوددارى مى ‏نمود
معاویه، نامه ‏اى به وى نوشته و ضمن سرزنش وى او را تهدید کرد، عمرو عاص در جواب معاویه نامه‏ اى به صورت شعر نوشت که به قصیده جلجلیه معروف شد، جلجل به معناى زنگوله است، مراد عمرو عاص این بود که اى معاویه فراموش نکن این من بودم که تو را به این منسب رساندم، اگر چنانچه سر به سر من گذارى، زنگوله را بدین گونه به صداى در مى ‏آورم و آبرویت را مى ‏برم، و بلائى را که بر سر مخالفین تو آوردم بر سر تو مى ‏آورم

این قصیده 66 بیت است، و در ضمن این قصیده عمرو عاص به حقایقى اقرار مى ‏کند که از آن جمله قضیه غدیر خم مى ‏باشد، ایشان به حقایقى اشاره کرده که هر مسلمان آزاده از خواندن آن متاثر خواهد شد. مضمون بعض ابیات قصیده از این قرار است

عمرو عاص گوید: اى معاویه، قضایا را فراموش نکن ... این من بودم که به مردم گفتم نمازشان بدون وجود تو قبول نمى ‏باشد، این من بودم که آنها را برانگیختم تا با سید اوصیا على علیه‏السلام به بهانه خون خواهى آن مرد احمق (عثمان) جنگ کنند (جنگ صفین)... و این من بودم که به لشکریانت ‏یاد دادم که هر گاه دیدید على علیه السلام همچون شیرى براى کشتن شما به سویتان مى ‏آید شلوارتان را دربیاورید و پشت‏ به او کنید، تا او به خاطر حیا از کشتن شما منصرف شود.(15) 

اى معاویه گفتگوى مرا با ابوموسى فراموش کرده ‏اى، فراموش کرده ‏اى که آن روز چگونه جامه خلافت را بر تو پوشاندم، ... اى معاویه این من بودم که بدون جنگ و دعوا تو را بر فراز منبر نشاندم، گرچه بخدا قسم لیاقت آن را نداشتى و ندارى ... اى پسر هند ما از روى نادانى تو را علیه على علیه السلام یارى نمودیم و على کسى بود که خدا او را به عنوان «نبا عظیم‏» یاد نموده است ... وقتى تو را بر سر مسلمین بالا بردیم به اسفل سافلین فرو افتادیم

... اى معاویه یادت هست که پیامبر مصطفى در مورد على چقدر سفارش مى ‏کرد، یادت هست که در غدیر خم به منبر رفت در حالى که دست على در دست او بود به امر خداوند گفت «اى مردم آیا من بر شما ولایت ندارم، همه گفتند بلى، آنگاه حضرت فرمود «پس هر کس که من مولا و ولى او هستم على نیز ولى اوست‏» یادت هست در آن روز پیامبر دعا کرد که خدایا دوستان على را دوست دار و دشمنان او را دشمن بدار ... در آن روز استاد تو (ابوبکر) دید دیگر گردنبند خلافت على پاره شدنى نیست، آمد و به على تبریک گفت ... اى معاویه ما جایمان در آتش در درک اسفل جهنم خواهد بود ... و در فرداى قیامت ‏خون عثمان ما را نجات نخواهد داد... فردا دشمن ما على مى ‏باشد که نزد خدا و رسولش عزیز است ... پس واى بر تو و واى بر من ... 

اى معاویه چه نسبتى مى ‏تواند میان تو و على باشد؟! ... على که چون ستاره آسمان است کجا تو که چون ریگى هستى کجا؟! ... اى معاویه آگاه باش که در گردن من زنگوله‏ اى است که اگر گردنم را تکان بدهم، زنگوله به صدا خواهد آمد.» 
«یقولون بافواههم ما لیس فى قلوبهم و الله اعلم بما یکتمون‏»(16) 

مرحوم علامه امینى این قصیده را در جلد دوم الغدیر از مصادر اهل سنة و شیعه نقل کرده است.

اما خود شعر بزبان عربى:

 

معاویه الحال التجهل                    و عن سبل الحق لا تعدل

 

کیست احتیالى فى جلق              على اهلها یوم لبس الحلى؟

 

و قد اقبلوا زمرا یهرعون               مها لیع کالبقر الجفل

 

و قولى لهم: یعباوا بالصلاه           بغیر وجودک لم تقبل

 

فولوا و لم یعباوا بالصلاه                        و رمت النفار الى القسطل

 

و لما عصیت امام الهدى              و فى جیشه کل مستفحل

 

ابالبقر الغکم اهل الشام              الهل التفى و الحجى ابتلى؟

 

فقلت: نعم قم فانى ارى             قتال المفضل بالا فضل

 

قبى حاردوا سید الاوصیا               بقولى: دم طل من نعثل

 

و کدت لهم آن اقاموا الرماح         علیها المصاحف فى القسطل

 

و عده تهم کشف سواتهم                      لرد الغضنفر المقبیل

 

فقام البغاه على حیدر                 و کفوا عن المشعل المصطلى

 

کیست محاوره الاشعرى                       و نحن على دومه الجندل

 

الین فیطمع فى جانبى                          و سهمین قد خاض فى المقتل

 

خلعت الخلافه من حیدر                کخلع النعال من الارجل

 

و البستها فیک بعد الایاس           کلبس الخواتیم بالنمل

 

و رقیتک المنبر المشمخر                       بلا حد سیف و لا منصل

 

و لو لم تکن انت من اهله             و رب المقام و لم تکمل

 

و سیرت جیش کفاق العراق                  کسیر الجنوب مع الشمال

 

و سیرت ذکرک فى الخافقین                 کسیر الحمیر مع المجمل

 

و جهلک بى یابن آکله ال              کبود لاعظم ما ابتلى

 

فلو لا موازرتى لم تطع                 و لو لا وجودى لم تقبل

 

و لو لاى کنت کمثل النساء            تعاف الخروج من المنزل

 

نصرناک من جهلنا یابن هند                   على النبا الاعظم الافضل

 

و حیث رفعناک فوق الروس                   نزلنا الى اسفل الاسفل

 

و کم قد سمعنا من المصطفى              و صایا مخصصه فى على

 

و فى یوم "خم" رقى منبرا          یبلغ و الرکب لم یرحل

 

و فى کفه کفه معلنا                   ینادى بامر العزیز العلى

 

انت بکم منکم فى النفوس           باولى؟         فقالوا: بلى فافعل

 

فانحله امر المومنین                         من الله مستخلف المنحل

 

و قال: فمن کنت مولى له           فهذا له الیوم نعم الولى

 

فوال موالیه یا ذالجلا                    ل وعاده معادى اخ المرسل

 

و لا تنقضوا العهد من عترتى        فقاطعهم بى لم یوصل

 

فبخبخ شیخک لما راى                  عرى عقد حید لم تحلل

 

فقال:ولیکم فاحفظوه                  فمدخله فیکم مدخلى

 

و انا و ما کان من فعلنا                لفى النار فى الدرک الاسفل

 

و ما دم عثمان منج لنا                 من الله فى الموقف المخجل

 

و ان علیا غدا خصمنا                   و یعتز بالله و المرسل

 

یحاسبنا عن امرو جرت                و نحن عن الحق فى معزل

 

فما عذرنا یوم کشف الغطا                    لک الویل منه غذا کم لى

 

الا یابن هند ابعت الجنان                        بعهد عهدت و لم توف لى

 

و اخسرت اخراک کیما تنال           یسیر الحطام من الاجزل

 

و اصبحت بالناس حقى استفام             لک الملک من ملک محول

 

و کنت کمقتنص فى الشراک        تذود الظما عن المنهل

 

کانک انسیت لیل الهریر                بصفین مع هولها المهول

 

و قدبت تذرق ذرق النعام             جذارا من البطل المقبل

 

و حین ازاح جیوش الضلال              و افاک کالاسد المبسل

 

و قد ضاق منک علیک الخناق                 و صار بک الرحب کالفلفل

 

و قولک: یاعمرو این المفر             من الفارس الفور المسبیل؟

 

عسى حیله من عن کنیه             فان فوادى فى عسعل

 

و شاطرتنى کل ما یستقیم                   من الملک دهرک لم یکمل

 

فقمت على عجلتى رافعا            و اکشف عن سواتى اذیلى

 

فستر عن وجهه و انثنى               حیا و روعک لم یعقل

 

و انت لخوفک من باسه               هناک ملئت من الافکل

 

و لما ملکت حماه الانام                و نالت عصاک ید الاول

 

منحت لغیرى وزن الجبال             و لم تعطنى زنه الخردل

 

و انحلت مصرا لعبد الملک            و انت عن الغى لم تعدل

 

و ان کنت تطمع فیها فقد             تخلى القطا من الااجدل

 

و ان لم تسامح الى ردها             فانى لحوبکم مصطلى

 

بخیل جیاد و شم الانوف              و بالمرهفات و بالذبل

 

و اکشف عنک حجاب الغرور                   و ایقظ نائمه الاثکل

 

فانک من امره المومنین                و دعوى الخلافه فى معزل

 

و مالک فیها و لا ذره                     و لا لجدودک بالاول

 

فان کان بینکما نسبه                   فاین الحسام من المنجل

 

و این الحصامن نجوم السما         و این معاویه من على؟

 

فان کنت فیهابلغت المنى           ففى عنقى علق الجلجل

 

 

ترجمه اشعار عمرو بن عاص

 

 

بحمد خداوند نظم آفرین                  شد آغاز نظم نغز متین

 

بهر بحر اندیشه ام رو نهاد               به بحر تقارب بر آمد مراد

 

کنون از معاویه گویم سخن               هم از عمرو بن عاص پر مکر و فن

 

فعول فعول فعول فعول                    ملوم اکول، ظلوم جهول

 

معاویه بنوشت او را که زود          خراجى که از مصر کردى تو سود

 

بباید که بفرستى آنرا بشام              تعلل زامرم مکن، و السلام

 

یکى چامه در پاسخش عمرو داد        چو خواندش بر آورد آه از نهاد

 

مرا ین چامه را " جلجلیه است نام         نمایم بشرحش کنون اهتمام

 

بود این چکامه این شاهکار                    زیک روسپى زاده در روزگار

 

نگر تا چسان داده داد سخن          بوصف شه اولیا بوالحسن

 

معاویه بر من مشو ناسپاس             مزن خود بنادانى و التباس

 

بیار آر کاندر هواداریت                      چها کردم اند پى یاریت

 

بشام و باهلش زمکر و فریب              چه غوغا بپا کردم اى نانجیب

 

که تا خلق سویت شتابان شدند        چو گاوان بگسسته از قید و بند

 

دگرگون نمودم من آئینشان               بنام تو آمیختم دینشان

 

چو با پیشواى ره راستى                  بعصیان و طغیان تو برخاستى

 

بدانسان دگرگون نمودم امور              که افکندم آن خلق را درغرور

 

بخونى که از احمقى شد هدر            بپا کردم آن جنگ و آن شور و شر

 

که با سرور اوصیا از جفا                   چنان جنگ خونین نمودم بپا

 

زدم مصحفى چند بر نیزه ها              و زین حیله برپا نمودم چها

 

در آندم که شد شیر حق حمله ور      چسان حیله کردم بدفع خطر

 

نمودم ... ستم پیشه گان را برانگیختم   بحیدر خدنگ جفا ریختم

 

که تا جمله از حیله و مکر من              نهفتند رخ راز نور زمن

 

فراموش کردى که با اشعرى              چسان حیله کردم گه داورى

 

بنرمى چسان دادمش من فر یب           که با خلع حیدر شدى بى رقیب

 

پس از ناامیدى بر آمد مراد                  زمام خلافت بدستت فتاد

 

بپوشاندمت جامه سرورى                  چو در دست اهریمن انگشترى

 

ببردم تو را بر فراز سریر                بیفتاد از کار، شمشیر و تیر

 

اگر چه ترا آن مقام بلند                     نبد در خور اى پست ناارجمند

 

تو را من نمایاندم اندر جهان           زمن نامور گشتى و قهرمان

 

گران است بر من که نشناختى           مرا، اى جگرخوار زاده دنى

 

اگر من نبودم هوادار تو                           وزیر و مشیر و نگهدار تو

 

نبودت بر این جایگه هیچ راه                   نبودى تو فرمانروا هیچگاه

 

اگر من نبودم، تو همچون زنان               پس پرده در خانه بودى نهان

 

نمودیم از جهل یارى تو را                      ایا زاده هند شوم دغا

 

ببردیمت اندر فراز از نشیب                    ز پستى بماندیم خود بى نصیب

 

بنا حق تو را بر سه سرفراز                        مقدم نمودیم از حرص و آز

 

شهى کز پیمبر بامر اله                          شد او بر همه سرور و دادخواه

 

چه بسیار در هر مقام                            که تصریح فرمود او را بنام

 

بروز غدیر آن شه انبیا                            به منبر بر آمد چو بدر سما

 

به امر خداوندگار عزیز                     ببانگ رسا آن شه با تمیز

 

در آندم که کف بر کفش داشت جفت     بر جملگى این در نغز سفت

 

که آیا نیم من سزاوارتر                          زجان شما بر شما سربسر؟

 

بگفتند آرى تو اولى زما                          بما هستى اى سرور و رهنما

 

در آندم نمود آن شه ملک دین                 على را امیر همه مومنین

 

بفرمود من کنت مولاه را                        که جمله شناسند آن شاه را

 

پس آنگه برآورد دست دعا                     بدرگاه بیچون و گفت: اى خدا

 

هر آنکس که او را بود دوستدار              ورا دوست باش و ورا دستیار

 

هر آنکس بکینش ببندد میان                  ورا باش دشمن بهر دو جهان

 

سپس گفت: با عترت پاک من                مبادا که باشید پیمان شکن

 

ار آنکس که از عترتم شد جدا                  دگر با منش نیست راه بقا

 

چو استاد تو دید این ماجرا                      دگر نگسلد رشته مرتضى

 

بتحسین برآمد زاعجاب و گفت                على را که: به به تو را نیست جفت

 

مراد همه خلق را رهبرى                       تو مولاى و بر همه سرورى

 

خلاصه در آن مجمع باشکوه                   پیمبر بفرمود با آن گروه

 

که پاس على را بدارید هان                   على شد امیر همه مومنان

 

معاویه با این اساس متین                     که برپا نمود آن نبى امین

 

بیاید نمائیم خود اعتراف                             که جمله گرفتیم راه گزاف

 

نمودیم خود را در این جور و کین                      گرفتار در اسفل سافلین

 

بدرگاه حق جملگى شرمسار                   اسیر عذاب و گرفتار نار

 

نه جبران شرمندگیها شود                     نه وز خون عثمان نجاتى بود

 

على آن عزیز خداى ودود                       بود خصم ما جمله یوم الورود

 

زحق دور و درجور خود سوخیتم                       زهى زشت نامى که اندوختیم

 

حساب من و تو بدست على است         بلى روز محشر محاسب على است

 

چه عذرى است ما را بروز جزا               در آندم که افتد زرخ پرده ها

 

پس اى واى بر تو در آن روز سخت          سپس بر من مجرم تیره بخت

 

ایا زاده هند بد باختى                             سرانجام خود را تبه ساختى

 

تو عهدى که با من نمودى چه شد؟          وفائى نکردى تو بر عهد خود

 

بکامى که بگرفتى از این جهان               که ناچیز و ناپایدار است آن

 

مزایاى بسیار دادى زدست                        زیان کردى و گشتى از هیچ مست

 

من از خلق غافل نگشتم دمى               نمودم بسى مکر و نامردمى

 

که تا شد میسر ترا ملک و جاه                 رسیدى باین مسند و تکیه گاه

 

و گرنه تو اندر صف کارزار                        بدى در کمین تا نمائى شکار

 

فراموش کردى که لیل هریر                   بصفین در آن وحشت بى نظیر

 

بخوابیدى و چون شترمرغ زار                    تغوط نمودى بخود بى قرار

 

در آندم که آن یکه تاز دلیر                       براند از میان آنسپاه شریر

 

چو شیرى دمان خشمگین حمله ور        تو از ترس با خاطرى پر شرر

 

زمن چاره مى خواستى و مفر                  زچنگال حیدر شه حیه در

 

ببستى د رآندم تو عهد و قرار                   تفو بر تو و عهدت اى نابکار

 

که چون شاهد ملکت آمد ببر                  مسخر شدت مملکت سربسر

 

مرا نیمى از آنچه عاید شود                     ببخشائى از جنس و نوع و عدد

 

بر این سیره من حیله ها ساختم           بتدبیر این امر پرداختم

 

نمودم عیان عورتم بى درنگ                  بدادم تن اندر چنین عار و ننگ

 

شه اولیا از حیا رخ بتافت                       دل بى قرار تو آرام یافت

 

پس از آن همه ترس و لرز شدید            تو را طالع عز و مکنت دمید

 

چو بر اوج عزت شدى مستقر                 تو را عهد و پیمان برفت از نظر

 

به اغیار دادى عطاى زیاد                       ولى یار خود را ببردى زیاد

 

بدادى به عبدالملک مصر را                    نمودى در این کار بر من جفا

 

بهر حال اکنون که مصر ازمنست           به وصلش دلم راحت و ایمن است

 

نما از خراجش تو صرف نظر                   زتکرار این گفتگو درگذر

 

تو را اگر به مصر است چشم امید          زبام تو مرغ تمنا پرید

 

و گرنه کنم آنچه ناکردنى است              بگویم هر آنچه که ناگفتنى است

 

برانگیزم از مصر خیل و سپاه                  کنم روزگار ترا بس تباه

 

دل خلق بر تو دگرگون کنم                              حجاب غرور از میان برکنم

 

کنم خلق را آگه از حال تو                      برآرم زبن نخل آمال تو

 

عیان سازم این نکته نغز را                     برون آرم از پوست این مغز را

 

که از منصب امرة المومنین                              تو دورى تو را نیست حقى چنین

 

خلافت کجا و تو اندر کجا                        چه نسبت بود بین ارض و سماء

 

معاویه آن عنصر جاهلى                        نباشد قرین با على ولى

 

خلاصه، معاویه این را بدان                      نباشى تو را از مکر من در امان

 

مپندار کاکنون شدى کامیاب                  دگر نیست با عمرو عاصت حساب

 

منم اشتر پیش آهنگ تو                        بگردن مرا هست آن زنگ تو

 

چو جنبد سرم زنگ آرد صدا                    ازین زنگ سنگت شود برملا

 

پس از آنکه این ابیات به سمع معاویه رسید، دیگر متعرض او نشد

 

دکتر ظریف اگرچه دیراما یادداشتی قابل توجه راتهیه که در نیویورک تایمز منتشر شد.یادداشتی که بیشتر خشونت‌های اعمال شده  با سوء استفاده از نام اسلام را  ریشه در وهابیت می داند اما در ارائه راه حل از این ریشه خشونت انتظار دارد که درخشکاندن ریشه خشونت همکاری نماید راه حلی که به نظر نمی آید هیچگاه عملی باشداما نوع موضع گیری دیپلماتیک اما غیر انقلابی وی می تواند غرب پسند باشد ضمن آنکه مخابره کننده پیامی به عربستان است که باید دست از کارهایش بردارد هرچند با حکام  لایعقل عربستان سخن از عقلانیت ومنطقی بودن کمی عجیب به نظر می رسد.

متن کامل یادداشت “محمدجواد ظریف،” وزیر امور خارجه ایران، در روزنامه نیویورک تایمز به شرح زیر است:

این روزها شرکتهای روابط عمومی و تبلیغاتی غرب که ابایی از دریافت دلارهای نفتی ندارند،  فرصت بی سابقه ای برای رسیدن به درآمدهای هنگفت یافته اند.
درست است که می گویند هر کاری مقدر است در زمان خودش انجام بشود. ماههاست تصمیم داشتم خاطره ای از استاد فرزانه حضرت علامه محمدتقی جعفری تبریزی را که در دیدار اخیر چند ماه پیش از بیت معظم له از فرزند فرهیخته شان آقا علیرضا شنیده بودم برای اطلاع خوانندگان عزیز به قول امروزیها قلمی کنم و اندکی از دینی را که مردم همیشه و همیشه بر امثال این حقیر دارند اداء نمایم تا اینکه این فرصت دست داد و در ماه مبارک رمضان که ماه شهادت علی است این تقدیر رقم خورد !

این خاطره که به ظهور تجلی ولی الله اعظم حضرت امیرالمومنین (علیه السلام) بر جناب علامه حکایت دارد، خاطره ای بسیار شگفت و تکان دهنده است و شاید اگر از کسی جز علامه روایت شده بود باور آن قدری دشوار می نمود از این قرار است:

در صداقت گفتار و روایت مرحوم علامه جعفری هیچگونه تردیدی نیست و هرکس که از نزدیک ایشان را می شناخت و از جمله این کمترین که از سالهای آغازین جنگ تا زمان ارتحالشان توفیق حضور مکرر در محضرشان را داشتم می داند و می دانم که آنچه را می گفت و می نوشت و عمل می کرد، درست همان بود که می اندیشید و بدان اعتقاد داشت و در عمل به آن رسیده بود.

ایشان به یکی از شاگردان نزدیک خویش که از وی خواسته بود تجلی حضرت علی(علیه السلام) را در دوران طلبگی در نجف اشرف به خود بیان کند، پس از انقلاب روحی که با شنیدن این نام مبارک به او دست داد، ضمن تایید آن خاطره که در جای خود بسیار شنیدنی است، به ملاقات دوم خود با حضرت امیر (علیه السلام) در منزل مسکونی شان در تهران چنین اشاره کردند:

روزی که در کتابخانه منزل مشغول نوشتن یکی از جلدهای شرح و تفسیر نهج البلاغه بودم غرق در نوشتن بودم که ناگهان احساس کردم دستی از پشت سر بر شانه من قرار گرفت و همزمان ظاهراً صدایی شنیدم که به من می فرمود دستتان درد نکند. با اینکه در آن لحظه جز من کسی در کتابخانه نبود، با احساسی که از این حادثه به من دست داد، به پشت سرم برگشتم تا ببینم این دست و صدای کیست؛ ولی وقتی هیچ کس را ندیدم تعجب و حیرت من بیشتر شد. از طرفی چون هیچ شکی در شنیدن صدا و احساس آن دست بر شانه ام نداشتم، با مشاهده این صحنه چنان حال و احساس عجیبی در من به وجود آمد که احساس کردم تا لحظاتی دیگر روح از پیکرم خارج خواهد شد و در آستانه جدایی روح از بدنم هستم.

برای اینکه قدری به حال اولیه بازگردم از جا برخاستم و کتابهایی را که در قفسه نزدیک من بودند، بدون هدف خاصی به زمین ریختم و دوباره در قفسه چیدم تا مگر به حال عادی خود بازگردم؛ ولی آن حسّ هنوز در من بود و مرا رها نمی کرد و بدنم به شکل عادی خود باز نمی گشت. دیگر بار برای بازگشت به وضعیت عادی خود جارو را برداشته و حیاط منزل را جارو کردم تا بلکه قدری آرام شوم؛ ولی تأثیری نداشت و انگار روح من در اثر آن حادثه قصد داشت از بدن خارج شود. ناگهان فکر دیگری به خاطرم رسید که قرآن بخوانم و قدری در مناجات با خدا گریه کنم که این تدبیر کار خود را کرد و وضع جسم من به حال عادی خود بازگشت.

استاد می فرمود در اثر این عنایت حضرت علی (علیه السلام) پس از آن به هر کتابی که در باره موضوعی خاص مانند فیزیک، شیمی، تاریخ و ... مراجعه می کنم در کمال حیرت می بینم آن موضوع را بلد هستم و انگار قبلاً آن را خوانده و دانسته ام.

محقق گرامی جناب آقای کریم فیضی که تألیفات ارزشمندی درباره حیات پربار علمی استاد انجام داده است در ص 87 کتاب خود دیدار با علی می نویسد: این خاطره را آقای سیدی از ارادتمندان حضرت استاد در مصاحبه ای که در فروردین ماه سال 1378 با وی انجام داده برای او نقل کرده است.

وقتی این خاطره را از آقا علیرضا یادگار مرحوم استاد شنیدم، به یادم آمد که حضرت ایشان در مجلد یازدهم شرح و تفسیر نهج البلاغه به کرامتی دیگر از تجلی و عنایت حضرت امیر المومنین به خود در این کتاب ارزشمند چنین اشاره می کند که به هنگام نوشتن تفسیر خطبه حالتی در من به وجود آمد که در تفسیر خطبه هفتاد آن حضرت با الفاظ معمول و متداول احساس ناتوانی خاصی می کنم؛ لذا قلم را برای لحظاتی به زمین گذاشتم و به عظمت آن بزرگ مرد مظلومی که پس از پیامبر با عظمت ترین شخصیت بشری در هستی است، اندیشیدم. ناگهان بدون اراده قلم در دست من قرار گرفته و بدون اینکه از خود اختیاری داشته باشم، حضرت سطوری را بدست من بر صفحه کاغذ جاری کردند و ... گوارا باد این تجلّی بر حضرت استاد که با نام علی در بیانات خویش نرد عشق می باخت و در آتش عشق او می گداخت.

 در سال ۹۲۲ ق. مطابق با ۱۵۴۳میلادی در محله قدیمی ‌‌چهارمردانِ قم، در خانواده ‌ای متدین کودکی دیده به جهان گشود که نامش را «احمد» گذاشتند. این نورسته دوران کودکی را تحت پرورش ‌های اخلاقی و ایمانی پدری پارسا که عاطفه و مودت در او موج می ‌‌زد، سپری کرد. مراقبت ‌های ویژه خانواده و تأثیرپذیری از فرهنگ قرآن و عترت، احمد را از همان سنین طفولیت به عنوان کودکی مشتاقِ فضیلت و علاقه ‌مند به دیانت و پاکی بارآورد.

او وقتی به سنین نوجوانی گام نهاد، تصمیم گرفت به تحصیل علوم دینی روی آورد. وی در این راه، آن چنان موفقیتی کسب کرد که پس از مدت زمانی نسبتاً کوتاه، به مدارج علمی ‌‌دست یافت.

این توفیق علمی ‌‌موجب گردید که در دوران جوانی به لقب «شیخ» مفتخر گردد و استادان و برخی دانشوران حوزه ‌ای که در آن درس می ‌‌خواند، مقام علمی‌‌ و شایستگی ‌های وی را در آموختن علوم دینی تکریم کنند.

هجرت بابرکت

شیخ احمد از طریق پدر و آشنایان و همکارانش، اطلاعاتی در مورد سرزمین ‌های دیگر به دست آورد و عده ‌ای از بازرگانان برایش خاطرنشان ساختند که مسافرت با کشتی از طریق بنادر خلیج فارس و دریای عمان و روی آوردن به نواحی جنوب شرقی آسیا چقدر جالب و پرماجرا است.

چه موقع وچطور به اسلام مشرف شدید؟

من از همان تولد مسلمان بدنیا آمدم اما در سال ۱۹۸۲ میلادی از اسلام به صورت کامل تری آگاهی یافتم. مادرم مرا چنین بار آورده بود که به خدا اعتقاد کامل داشته باشم در روزهایی که به کلیسای «یونایتد متودیست» می رفتم در آن جا بیان می شد که مسیح پیامبر خاص خداوند است و خود خداوند نیست. بسیار شکرگزار خداوند هستم که در همان ابتدا مرا به راه راست هدایت فرمود.

چه عاملی باعث شد که مسلمان شوید؟

سال ۱۹۸۲ بود زمانی که یک مسلمان عراقی به نام عبدالرزاق _ که دوست همسرم بود _ به همسرم تلفن زد و گفت می خواهند یک مسجد جدیدی بسازند. پسر کوچک مان – علی – سه ساله بود و زمانی که علی می خواست تعلیمات رسمی دینی را شروع کند. همسرم  از من پرسید که آیا دوست دارم به مسجد بیایم و من هم بسیار خوش حال شدم. بعد از رفتن به مسجد – که محل تحولات است –  من علاقمند شدم که با مردم نماز بخوانم وزبان عربی یاد بگیرم.برای اولین بار ترجمه انگلیسی قرآن را به من دادند. بدون این که چیزی از اسلام بدانم شروع به مطالعه قرآن کردم و احساس کردم که قرآن کلام خداوند است . قرآن تنها عامل مسلمان شدن من بود.

مرحوم آیت الله سید محمد هادی میلانی (ره) دچار بیماری معده شده بودند، پروفسور برلون را از اروپا برای جراحی ایشان آوردند، جراح حاذق پس از یک عمل سه ساعته زمانی که آن مرجع تقلید در حال به هوش آمدن بودند، به مترجم دستور داد تمام کلماتی که ایشان در حین به هوش آمدن می گویند را برایش ترجمه کند.

مرحوم آیت الله میلانی در آن لحظات فرازهایی از دعای ابوحمزه ثمالی را قرائت می کردند.

پس از این مساله پروفسور برلون گفت: شهادتین را به من بیاموزید، از این لحظه می خواهم مسلمان شوم و پیرو مکتب این روحانی باشم، وقتی دلیل این کار را پرسیدند، پروفسور برلون گفت: تنها زمانی که انسان شاکله وجودی خود را بدون این که بتواند برای دیگران نقش بازی کند، نشان می دهد، در حالت به هوش آمدن بعد از عمل است و من دیدم این آقا، تمام وجودش محو خدا بود، در آن لحظه به یاد اسقف کلیسای کانتربری افتادم که چندی پیش در همین حالت و پس از عمل در کنارش ایستاده بودم، دیدم او ترانه های کوچه بازاری جوانان آن روزگار را زمزمه می کند، در آن لحظه بود که فهمیدم حقیقت، نزد کدام مکتب است.

بعد از آن هم وصیت کرد وی را در شهری که مرحوم میلانی را در آن دفن کرده اند به خاک بسپارند و اینچنین شد که مزار این پروفسور مسیحی، مسلمان شده در خواجه ربیع مشهد، محل مراجعه مردم و افرادی است که حقیقت اسلام را باور کرده اند.

مرحوم علامه محمد تقی جعفری در خاطره ای که مربوط به جمع برخی از جامعه شناسان برتر دنیا در دانمارک است که پیرامون موضوع مهمی با عنوان «ارزش واقعی انسان به چیست» به بحث و تبادل نظر می پرداختند، می گوید: هنگامی که نوبت به بنده رسید، گفتم: اگر می خواهید بدانید یک انسان چقدر ارزش دارد، ببینید به چه چیزی علاقه دارد و به چه چیزی عشق می ورزد. 

 علامه در ادامه این خاطره می گوید: کسی که عشقش یک آپارتمان دو طبقه است، در واقع ارزشش به مقدار همان آپارتمان است. کسی که عشقش ماشینش است، ارزشش به همان میزان است. اما کسی که عشقش خدای متعال است، ارزشش به اندازه خداست... من این مطلب را گفتم و پایین آمدم. وقتی جامعه شناسان سخنان من را شنیدند،

کتاب «مطلع مهر»  با نگرش اصولی به بررسی راهکارهای جامع و کاربردی برای انتخاب همسر پرداخته است. «امیرحسین بانکی پور فرد» نویسنده این کتاب که خود یکی از ماهرترین مشاورین در حوزه ازدواج جوانان است، با پشتوانه سال‌ها فعالیت میدانی و مطالعاتی در این حوزه، کتابی را به رشته تحریر درآورده است که قابلیت تبدیل به دستورالعملی جامع برای چگونگی انتخاب درست همسر برای جوانان را داراست.

این کتاب در هشت فصل به بررسی مهم‌ترین مسائل پیرامون ازدواج ازجمله احراز شرایط اولیه برای ازدواج، معیارهای انتخاب همسر، آداب خواستگاری، ضرورت تحقیق در ازدواج، نقش مهریه در ازدواج و... پرداخته است و هرکدام را به‌طور مفصل شرح داده است.
نکته جالب کتاب استفاده توأمان از مباحث دینی و علمی در زمینه بیان نکات مختلف در ارتباط با مقوله ازدواج است که باعث می‌شود ضریب اثرگذاری مطالب کتاب بر مخاطب افزایش پیدا کند.

نکته:روزی در جلسه وعظ ظهرچهارشنبه در مسجد امین الدوله آیت ا... حق شناس با اشاره کلی به جوانی که در جمع بود و ما نمی شناختیم فرمود : «یکی از رفقا که اینجا هست از من خواست یه چله زیارت عاشورا براش بگیرم ٬خب بنده وظیفه دانستم و برای کمک به مومن چله ای گرفتم ٬ ولی داداش جون از اول که شروع کردم دیدم یه جای کار گیره ٬چون معمولا توی همون ده پونزده روز اول چله درها باز میشه و حضرت پروردگار حاجت رو میده ولی نزدیک چهل شد و خبری نشد ! تا اینکه به من گفتند میدونی چرا حاجت این جوان داده نمی شه ؟! چون نسبت به نماز صبح کاهله! به من گفتند : به فلانی بگو خدا برای کسیکه نماز صبح بخواند از پدر مهربان تر است ! ملتفتی داداش جون گیرت کجاست ؟!!!...

همه ی ما عاشق طعم لیمو ترش هستیم، مخصوصا وقتی به شیطنت کمی نمک روی آن میپاچیم و به خیس خوردن دانه های نمک نگاه میکنیم و بعد به یکباره آن را میخوریم. لیمو ترش مزایای فراوانی دارد از جمله خاصیت ضدباکتریایی، ضدویروسی، تقویت کننده سیستم دفاعی بدن، کاهش دهنده وزن، هضم کننده و تصفیه کننده کبد. البته لازم به ذکر است که خوردن لیمو ترش به روش بالا به دندان ها آسیب میزند و بهتر است لیمو ترش را با آب ترکیب کنیم، بعد آن را بنوشیم. در ادامه 10 خواص باورنکردنی لیمو ترش را برایتان شرح میدهیم با ما همراه باشید.

کمک به هضم غذا
نوشیدن آب لیمو بهترین و ساده‌ترین روش برای حمایت از دستگاه گوارشی است به این صورت که لیمو به اسید معده در هضم پروتئین‌ها و افزایش تولید صفرا در کبد کمک می‌کند و به نوبه خود باعث تسریع هضم چربی‌ها و جلوگیری از اختلالات گوارشی از جمله یبوست می‌شود.

تقویت سیستم ایمنی بدن
آب لیموترش ضد باکتری، ضد التهاب و غنی از ویتامین (C) و آنتی اکسیدان است که در تقویت سیستم ایمنی بدن بسیار موثر است. آب لیمو هنگامی که با آب ساده مخلوط شود باکتری‌های موجود در آن را از بین می‌برد.

تمیز کردن کلیه‌ها
لیمو ترش در مقایسه با بقیه میوه‌ها حاوی مقادیر بیشتری از سیترات است که در برطرف کردن سنگ کلیه و جلوگیری از تشکیل مجدد آن بسیار موثر است.

حفاظت از مفاصل و تقویت آنها
سیترات، سنگ کلیه را که حاوی کلسیم و کریستال‌های سنگی متشکل از اسید اوریک است از بین می‌برد. این نوع اسید که گاهی در مفاصل نیز یافت می‌شود از جمله عواملی است که باعث بیماری نقرس می‌شود، بنابرین لیموترش به برطرف کردن و جلوگیری از تولید آن کمک می‌کند.

هیدروژنیزه کردن بدن
آب لیموترش عمل هیدروژنیزه کردن بدن را انجام می‌دهد و به حفظ مایعات لازم در بدن انسان کمک می‌کند.

آب لیمو در سم زدایی موثر است
نوشیدن آب لیمو باعث افزایش ادرار شده در نتیجه به دفع آب اضافی، خروج آلاینده‌ها و سموم از بدن از طریق ادرار و فعال کردن روند سم‌زدایی کمک می‌کند.

جلوگیری از پیری زودرس
مخلوطی از آب لیمو با آب برای مراقبت از پوست بسیار مفید است، زیرا لیمو خاصیت ضدباکتری دارد و از بافت‌های سلول‌ها محافظت می‌کند، در نتیجه به عنوان یک مقوی برای جلوگیری از پیری زودرس بسیار سودبخش است.

بهبودی غشاهای مخاطی معده
آب لیمو می‌توانید زخم معده را درمان کرده و در نتیجه غشای مخاط معده را دوباره ترمیم کند.

لیمو وزن را کم می‌کند
نوشیدن آب لیمو در کاهش وزن موثر است، خوردن پوست لیمو پس از شستن آن که سرشار از ماده پلیفینول است به سوزاندن چربی‌ها کمک فراوانی می‌کند بنابر این می‌تواند نقش موثری در رژیم لاغری ایفا کند.

لیمو میوه‌ای سرشار از ویتامین‌ها
لیمو ترش به عنوان یکی از مرکبات دارای املاح و نیز ترکیبات زیادی مانند اسید سیتریک، کلسیم، منیزیم، پتاسیم، ویتامین C، فلاوانوید، پکتین و لیمونین است که ایمنی بدن را تقویت کرده با عفونت‌ها مقابله می‌ کند.

 علامه ذوالفنون حسن حسن زاده آملی می فرماید: در مکاشفه ای خدمت امام رضا(ع) رسیدم و عرض کردم: مأمون که باشد که شما را جابجا کند؟ علت حضور را خودتان بفرمائید. حضرت فرمودند: ما نیز مثل جد غریبمان امام حسین(ع) از رسول خدا(ص) تکلیفمان را خواستار شدیم. رسول خدا(ص) فرمودند: سلمان خدمات بسیاری به ما داشته شما به ایران برو تا قدردانی از سلمان باشد (نقل به مضمون از حجت الاسلام صمدی آملی؛ شارح کتب علامه)

 چه خوب است هرگاه به حرم امام(ع) مشرف می شویم، هنگام ورود به حرم آیه اکمال و فاتحه ای برای سلمان بخوانیم.

بیابانکی که در طی این سال‌ها بیشتر به‌واسطه سروده‌های طنزش شناخته می‌شود، در سایر حوزه‌ نیز طبع‌آزمایی کرده است و حاصل آن انتشار چندین کتاب مختلف شده که مجموعه شعر «سنگچین» یکی از بهترین نمونه‌های آن است. این مجموعه شعر مشتمل بر ۲۷ چارپاره و ۳۷ غزل است و بنا بر ادعای سراینده آن، در سال‌های اخیر تنها مجموعه شعری است که این حجم از چارپاره را در خود گنجانده است. درواقع این مهم‌ترین ویژگی این اثر است که باعث شده تا باوجود انتشار چندین اثر دیگر توسط این شاعر باسابقه کشورمان، «سنگچین» تبدیل به خاص‌ترین اثر این شاعر شود؛ چراکه اشعاری که امروزه در قالب «چارپاره» سروده می‌شود بیشتر مربوط به ترانه‌ها و موسیقی است اما در مجموعه شعر «سنگچین» شاعر با پرداختن به فضاهای متنوعی همچون اشعار عاشقانه، آئینی و اجتماعی آثاری منحصربه‌فرد را در قالب چارپاره خلق کرده است که نه‌تنها نسبت به دیگر نمونه‌های منتشرشده در این سال‌ها سرآمد بوده است بلکه حتی بر اساس آنچه منتقدان در ارتباط با چارپاره‌های موجود در این کتاب گفته‌اند، بسیاری از این اشعار از نمونه‌های سروده شده در دهه چهل و پنجاه و دوران اوج این قالب شعری نیز بهتر و قوی‌تر است.  

بسم ا... الرحمن الرحیم 

بنده با اینکه در امر موسیقی سر رشته ای ندارم و نمی توانم در حضور اهل فن، قضاوتی شایسته بکنم لکن به مقتضای طبیعت بشری، که قضاوت بر مبنا ذوق و قریحه انسانی و غرایض معنوی دارد، می توانم بگویم: اجرایتان خیلی خوب بود. از آقای افتخاری(علیرضا)، آقای مختاباد(سید عبدالحسین)، آقای فیروز بخت(مهیار) و همچنین بقیه آقایان که زحمت کشیدید، تشکر می کنیم.

  موسیقی هنر دقیقی است

مقوله موسیقی، جزو مقولات مطرح در جامعه و به خصو ص در صدا و سیماست. البته در صدد نیستم که تبیین کلی ای در امر موسیقی داشته باشم. چون پرداختن به این مقوله، نیازمند شرایط خاص دیگر است. اینجا داخل استودیوی موسیقی جا دارد از بعد دیگری راجع به این هنر صحبت کنم: اساساً موسیقی، که در تقسیم بندی های علوم قدیم، از شعب ریاضی است و چون با دقت و محاسبه و اندازه گیری دقیق سروکار دارد، جزو بخش های دانش ریاضی محسوب می شود. هنر دقیقی است.

به تعبیری دیگر، هنر موسیقی، محاسبه متکی به طبیعت و فطرت بشر است؛ که خرد انسانی، آن محاسبه را بر اساس تجربه استخراج کرده و برای آن پیشرفت قواعدی- موازینی گذاشته است.

البته امروز که اروپایی ها و غربی ها در باب موسیقی پیشرفت های زیادی کرده اند و قواعد دقیق و منظم وضع نموده اند، وضعیت طور دیگری است. در گذشته که صحبت از مسائل مبتلا به امروز موسیقی نبود و بدیهه نوازی و بدیهه خوانی رواج داشت، خواننده ای بنای خواندن می گذاشت و نوازنده ی هنرمندی هم که بغل دست او نشسته بود، به نواختن می پرداخت. نوازنده اصلاً از قبل نمی دانست که خواننده چه می خواهد بخواند؛ لذا تا خواننده برای خواندن دهان باز می کرد او هم ساز خود را کوک می نمود و به هم نوایی مشغول می شد. یعنی هیچ قاعده ای که بر مبنای آن نت نوشته ای وجود داشته باشد، در کار نبود.

->